Blog 2019.02 – Vrijdag 17 mei

Geplaatst op: 18 mei 2019

Om 7.40 uur worden we gewekt door Morten, die ons over de intercom goedemorgen wenst. Morten is de Deense expeditieleider van deze reis. Hij had echter ook in een Scandinavische thriller à la The Bridge kunnen spelen. Sterker nog, hij lijkt een beetje op de baas van Saga in die serie. Morten roept om dat we richting de Doggersbank varen. En dat om acht uur het ontbijtbuffet klaar staat. Eerlijk gezegd denk ik op dat moment liever niet aan eten. Gosh, wat een nacht heb ik achter de rug!

Gisteravond tijdens het diner hadden we nog de grootste lol en smaakte het eten prima. Maar kort na de laatste lepel van de romige aftereight-parfait, begon mijn maag zich te roeren. De wind was inmiddels gedraaid naar het westen, met als gevolg dat het schip niet langer van voren naar achteren schommelde, maar zijwaarts (het zogenaamde rollen). Een fenomeen waar de expeditieleider ons al voor had gewaarschuwd. Terug in de hut lag mijn man vrijwel direct in innige omstregeling met de wc-pot. Mij verging het niet veel beter. Koortsachtig zochten we naar de pleisters tegen zeeziekte die we hadden meegenomen. Hop, achter het oor die pleister. En nu maar proberen te slapen en de medicatie zijn werk laten doen.

‘s Avonds een vrouw, ‘s ochtends een vrouw, dus na het bericht van Morten ga ik toch naar de eetzaal voor het ontbijt. Daar ligt al menig verrekijker op tafel. Je weet immers maar nooit! Wat ook opvalt is dat nu aardig wat medereizigers met een pleister achter hun oor rondlopen. Kennelijk zijn we niet de enigen die de verandering van windrichting in het vege lijf voelen. Na het ontbijt snel warme kleren aan en het dek op. Het zonnetje schijnt, het schip stampt en de zee briest. Heerlijk om in den einder te staren en te mijmeren over de dingen des levens. Ik realiseer me weer eens dat ik daar in het jachtige leven aan wal weinig aan toekom.

Halverwege de ochtend geeft Hans, een van de gidsen van Inezia Tours, een lezing over zeevogels. Maar eerst legt hij uit wat hij bedoelt als hij tijdens de expeditie zegt: “Jan-van-Genten op twee uur!!”. Niet dat er om twee uur Jan-van-Genten voorbij komen vliegen (zouden mensen dat echt weleens denken?), wél dat op 60% rechts van de boeg Jan-van-Genten te zien zijn. Hans vertelt dat sommige zeevogels 22 dagen achter elkaar op zee kunnen blijven. “Maar hoe krijgen ze dan voldoende vocht binnen?”, vraagt een medereiziger. De vogels blijken een orgaan te hebben dat zeewater kan ontzouten. Ja, ja, de natuur heeft aan alles gedacht!

Na de lezing snel weer naar buiten. Twee Jan-van-Genten spelen met de wind rondom de mast. Ze lijken de tijd van hun leven te hebben. Achter het schip vliegen Noordse Stormvogels met ons mee. Ik probeer ze vast te leggen op de gevoelige plaat, maar dat valt niet mee. Zelfs medereizigers met telelenzen als kanonnen hebben er moeite mee. Ik roep naar een stormvogel dat hij wat langzamer moet vliegen, maar hij kijkt me aan alsof ik gek ben geworden. Dan zet iedereen het op een lopen naar één kant van het schip (is dat nou stuur- of bakboord??). Ik loop mee zonder te weten wat er te zien valt. Het blijkt een groepje fouragerende Jan-van-Genten te zijn. Omstebeurt schieten de vogels loodrecht het water in, op jacht naar lekkere hapjes. Dan onstaat er opnieuw consternatie. Een klein vogeltje vliegt over. Wat doet dat vogeltje hier? En wat is het eigenlijk? Een Pieper? Op volle zee? Hans had het tijdens zijn lezing al gezegd: expect the unexpected.

Het is tijd voor de lunch. Genietend van de knapperige salade en een kaasplank, wordt het vogeltje alsnog geïdentificeerd. Een Grasmus! Die zijn in staat om van het Verenigd Koninkrijk naar Nederland te vliegen en vice versa. Korte tijd later blijkt maar weer waarom je altijd, áltijd je verrekijker bij je moet hebben. En je warme jas. Want opeens komt het bericht over de intercom dat er een Dwergvinvis is gesignaleerd! Op elf uur! Iedereen rent naar buiten om een glimp van het dier op te vangen. Dan dienen zich ook nog Witsnuitdolfijnen aan die dansen op de golven….. prachtig.

Later op de middag geeft gids Karin een presentatie over de Doggersbank. Het gebied is zeer voedselrijk, want komt doordat de zee er betrekkelijk ondiep is. Geen wonder ook, aldus Karin, dat we juist in dit gebied onze eerste sightings hebben gedaan. Langzamerhand worden mijn ogen zwaar: het is tijd om wat verloren slaap in te halen. Het bedje in de hut ligt heerlijk, het stampen van de boot werkt als een slaapliedje. Al snel ben ik vertrokken naar dromenland, waar ik weer walvissen en Jan-van-Genten tegen het lijf loop. Ik word pas wakker door de stem van Suzanne, de hotelmanager, over de intercom. Dinner is served!

Anne Marie Geluk

Lees ook het blog van reisleider en expert Pieter van der Luit: www.polarxl.nl/blog

Vorige blogentryvolgende blogentry

Zelf mee op expeditie?: zie PolarXL



Comments are closed.

Zoek uw ideale bestemming!

Voorkeur bestemming

Continent:
Land:
Prijsklasse: