Blog 2017.37

Geplaatst op: 10 maart 2017

We komen al aardig in de buurt van Peter I Island. Van de oorspronkelijke 2000 zeemijl vanaf McMurdo zijn er nog maar een stuk of 300 over. Als we geen wind of golven recht tegen hebben, varen we ongeveer 11 knopen per uur, simpel gerekend kom je dan op nog een uur of 30 varen.

We waren allemaal al vroeg wakker en stonden voor het ontbijt al op de brug op de uitkijk. Het is hier redelijk vaak mistig, maar zelfs dan is er genoeg te zien. Aan de vogels kun je duidelijk merken dat we het hele diepe zuiden al weer achter ons hebben gelaten, want de Snow Petrels en Antarctic Petrels zijn inmiddels vervangen door de vertrouwde Cape Petrels en Blue Petrels, die we voor het eerst zien op deze reis. De laatsten zijn eenvoudig te herkennen aan hun spierwitte buitenste staartveren, die knallen er zelfs op een flinke afstand al uit.

Aan boord is een Iers/Amerikaanse filmer die een documentaire maakt over klimaatverandering en de stijgende zeespiegel. Om voor wat vulling in de film te zorgen, heeft ze gevraagd of er passagiers zijn die in een soort open bijeenkomst hun visie hierop willen geven. Omdat zij als uitgangspunt voor de documentaire de gedachte dat veel ons klimaat bij Antarctica “ontstaat” neemt, vraagt ze ook naar ons idee over mensen en hun bezigheden op Antarctica, of dat nu wetenschappers of toeristen zijn.

Het gebeuren begint wat stroef, maar komt al snel op stoom. De gedachtes die sommige van onze reisgenoten uiten komen ook alras op stoom. Maar dan voor een deel wel de verkeerde kant op. Eén van de opvarenden vraagt zich hardop af of klimaatverandering wel te stoppen is, maar denkt dat dat alleen mogelijk zou kunnen zijn als we de wereldbevolking in toom weten te houden. Een ander denkt dat Antarctica maar helemaal verboden terrein voor iedereen zou moeten worden.

Roet in het eten van de bijeenkomst werd overigens de derde stofzuigsessie van deze reis gegooid. Voor we überhaupt kunnen denken of we elk afzonderlijk ecosysteem kunnen betreden (tot dusver waren dat Campbell Island, de regio rond McMurdo en mogelijk morgen Peter I Island) moeten al onze tassen, jassen, handschoenen, mutsen, statieven en wat we nog meer aan land willen meenemen, grondig gestofzuigd worden om te voorkomen dat we per ongeluk zaden of ziektes van gebied 1 naar gebied 2 overbrengen.

Over dat Peter I Island: het is bijzonder afgelegen, moeilijk te bereiken en ook nog eens lastig om aan land te gaan. Aan boord gaat het gerucht dat het laatste bezoek aan dit eiland 7 jaar geleden was. De hier beschikbare literatuur geeft ook al niet veel informatie, dus mochten we zo veel geluk hebben dat we daadwerkelijk aan land kunnen, dan zou dat wel eens nieuwe vogelsoorten voor het eiland kunnen opleveren, wat verder dan twee soorten pinguïns en een paar stormvogels komt de lijst van het eiland op dit moment nog niet.
Hopelijk kunnen wij daar verandering in brengen!

Vanuit de Bellingshausen Sea, op weg naar Peter I Island,
Pieter van der Luit

Vorige blogentry volgende blogentry

Zelf een keer een expeditiecruise meemaken?
Kijk op PolarXL voor heel veel  mooie en bijzondere cruises.

Er zijn ook expeditiecruises zónder sneeuw en ijs:
Bekijk de West Africa Pelagic

 

 



Comments are closed.

Zoek uw ideale bestemming!

Voorkeur bestemming

Continent:
Land:
Prijsklasse: