2016.09 – de North Atlantic Odyssey

Geplaatst op: 8 juni 2016

Maandag 6 juni – Een absolute topdag

06.00. Met een heftige kraak zet het schip de boeg in het pakijs. Na een nacht doorvaren gaan we opnieuw het ijs in om een IJsbeer te zoeken. Het is meteen ‘bingo’. Nog voor we aangekleed zijn roept Jim om dat er een Polar Bear te zien is. Hans is de held van de dag die ‘m in alle vroegte ontdekt heeft.

Zelden zullen ruim honderd mensen zich zo snel hebben aangekleed. Nog redelijk ver weg op het ijs loopt ze, of … nee lopen ze. Het is een vrouwtje met jong. De botergele beren steken goed af tegen het wit en lichtblauw van het ijs en de sneeuw. Moe loopt traag en soepel, met soms een flinke sprong, over de ijsschotsen. Het kleine beertje rent achter haar aan. Een vertederend gezicht. Fototoestellen ratelen, niemand komt thuis zonder eigen plaatje of filmpje van de beren.

Ze ruiken en zien het schip en de beren komen nieuwsgierig dichterbij. Neuzen omhoog verkennen ze van enige afstand de Plancius en alle wonderlijke geuren die van het schip komen. Het jonge beertje, waarschijnlijk een zoontje, staat regelmatig rechtop op zijn achterpoten. Hij raakt wat verder achterop, moeders bek gaat open en het jonge beertje rent naar haar toe. Even aan elkaar ruiken en de beren lopen verder. Moederbeer is duidelijk op zoek naar voedsel. Rondsnuffelend maakt ze een enkele keer een flinke sprong, maar we zien niet dat er een zeehond of wat anders wordt gepakt.

Langzaam vaart de Plancius het ijs uit, de beren verdwijnen uit beeld, de laatste foto’s worden gemaakt. Euforisch nagenietend schuiven we aan bij het ontbijt. Iedereen is het er over eens, we hebben ongelofelijk geluk. En niet alleen met de ijsberen, ook het weer is prachtig. Zonnetje en bijna geen wind. We varen verder speurend over het water naar wat er ook maar voorbij komt. Niet veel verschillende soorten vogels, wel flink wat Noordse Stormvogels, vooral de donkergrijze vorm, wat Drieteenmeeuwen, Dikbekzeekoeten en Kleine Alken.

Maar dan, alsof de beren voor een dag nog niet genoeg waren: Groenlandse Walvissen. De super zeldzame bakbeesten die eens zo heftig door onder andere de Nederlanders zijn bejaagd. Gedurende de dag worden er maar liefst twaalf waar genomen. Enkele laten zich heel goed zien. Hoog spuitend, de grote kop met dubbele spuitgat zijn met de kijker en telescoop zelfs goed te zien. Tijdens een goed getimede lezing over ijsberen drijft er ook nog een dode jonge Groenlandse walvis voorbij. Een feestmaal voor de Noordse Stormvogels die er op zitten en omheen zwemmen. Een Kleine Rietgans verschijnt zwoegend tegen de wind voor het raampje terwijl we genieten van een prima lunch. Het arme dier moet nog heel wat kilometers voor die in zijn broedgebied op Spitsbergen aankomt. Een tijdelijke landing op het schip mislukt en de vogel landt op zee.

’s Middags deelt Pieter mee dat we de koers verleggen richting Longyearbyen. Er is iemand ziek geworden die snel naar het ziekenhuis moet. Niet heel ernstig, maar ernstig genoeg om stevig door te varen. Aan het einde van de middag hou ik een goed bezochte lezing over de vogels van Spitsbergen. Morgen gaan we ze zien. Maar eerst houden een aantal van ons vannacht de wacht want rond drie uur passeren we de grens waar het water van drieduizend meter, duizend meter diep wordt. Een ideale plek voor walvissen, waaronder de Blauwe Vinvis. Zou het lukken?

Namens team Vogelbescherming, onderweg naar Spitsbergen,

Kees de Pater

Voor een filmpje van de IJsbeer met jong klik hier 

 

Vorige blogentryvolgende blogentry


Zelf eens een keer een expeditiecruise meemaken?
Kijk op PolarXL voor heel veel mooie en bijzondere cruises.

 



Reacties

  1. Hetty DeGoeijen VanderLinde zegt:

    berichtje voor Karin de Jonge en Peter Geurts: Wat een mooie reis, ik kan niet wachten op je verhalen en met name je foto’s Karin! Geniet op het laatste traject: Spitsbergen! ENJOY!

Zoek uw ideale bestemming!

Voorkeur bestemming

Continent:
Land:
Prijsklasse: