Dag 41: Bijna thuis

Schepen zijn net vliegtuigen, althans in de zin dat virussen er rondwaren totdat iedereen aan de beurt is geweest. Ik heb te lang op de Ushuaia gezeten, want ik ben niet alleen snipverkouden (incl hoofd- en keelpijn) maar ook al twee dagen mijn stem kwijt – niet tot ieders ongenoegen Als vogelgids is dat best lastig – op zee maakt het niet uit, want de zeevogels zijn ons genoegzaam bekend; maar ik ben de enige in de groep met ervaring met Zuidoostzuidamerikaanse bosvogeltjes, en laten we die nou geregeld tegenkomen in Montevideo, een plaats waar we niet bepaald verwachtten te komen deze reis.

Omdat op de 25ste april zo’n beetje alle gestrande opvarenden van de Plancius naar huis zouden vliegen, en de staff en crew ook de Ushuaia moest verlaten, waren we in drie groepen verdeeld. De vroegste moest dus om 5.30 ontbijten, en wij allemaal om 7.00 uur. Toch een stuk vroeger dan we gewend zijn de laatste dagen, en gevoegd bij de warmte op dek 5 (helemaal onderin) en het fysieke ongemak betekent dat in ieder geval Kasper en ik niet veel sliepen. Een slechte start van een hele lange twee dagen….

Nadat Danny, Margreta, Paul, Marijke en Wesley om 8.00 uur met de bus waren opgehaald voor hun middagvlucht naar Sao Paulo (zie NB hieronder), was de onze (voor de overige zeven Inezia reizigers) besteld om 9.00 uur. Echter, voor de middag-/avondgroep, veruit de grootste met zo’n 45 passagiers, staff en crew, plus bagage, waren slechts twee kleinere busjes beschikbaar. Nadat in alle haast een taxi was bijbesteld, reden we uiteindelijk om 10.00 uur richting hotel Europa, aan Colonia in de binnenstad van Montevideo. In dit hotel checkte staff en crew in, om eerst op de 26ste naar huis te vliegen, en kregen degenen die in de namiddag en avond vlogen 1 kamer tot hun beschikking om de bagage voor een paar uurtjes te stallen. Om 14.00 uur moest er weer worden verzameld, om om 14.30 uur af te reizen naar het vliegveld van Montevideo, een uur rijden.

De keuzes waren: later, met eigen taxi, naar de luchthaven vertrekken en de tijd volvogelen in de botanische tuin van Montevideo; of de tip van Rinie opvolgen om in de fraaie, oude Mercado del Puerto een tenderloin steak te gaan eten en gewoon met de bestelde bus mee te rijden naar het vliegveld. We kozen voor het laatste en liepen op en neer naar de Mercado del Puerto waar de steaks (en voor Kasper de vegetarische grillschotel) zich inderdaad goed lieten smaken. Bertus en ik lieten ons nog even verleiden tot het kopen van enkele t-shirts, dus zo langzamerhand raken we door al onze nood-valuta (cash ponden, dollars en euros) heen. Sterker nog: ik weet niet eens welke valuta ze hier hebben, en heb in die twee dagen geen briefje of munt gezien. Schande, ik weet het, maar credit cards reiken tegenwoordig wel heel ver.

Met een (grote) bus vol reden we ’s middags gezamenlijk naar de luchthaven, nagenoeg een uur langs de almaar fraaier wordende Uruguayaanse kust. Ten oosten van het park waar we de dag ervoor vogelden bleek de kust nog ruiger te worden, met rotspartijen, maar ook met lange stranden en beboste duinen, kortom een walhalla voor vogelaars. Ondertussen waren hier ook enkele villawijken te bewonderen, hoewel het niet storend was omdat men zich tot laagbouw beperkte. Het vliegveld, uiteindelijk, was één groot ufo-achtig futuristisch gebouw – en bleek toch het waarschijnlijk kleinste hoofdstedelijke vliegveld ter wereld, met slechts vier gates.

Omdat we om 16.00 uur gedropt werden, en onze tijd vol moesten maken tot 20.30, wisten we in medenederlander Jan een waarachtige oppas voor onze bagage, terwijl Hendrik Jan, Huig, Frank, Bertus, Kasper en ik nog even een ommetje maakten door het braakliggende terreintje-met-lisdoddes dat we vanuit de bus vlakbij het vliegveld hadden zien liggen. Dit valt niet spannend op te schrijven – maar we hadden een succesvolle wandeling met een paar leuke nieuwe soorten voor de ‘triplist’: Firewood-gatherer, Sooty-fronted Spinetail (voor mij de laatste nieuwe soort van de trip, nr. 5169) en Dikbekfuut. Terug bij het vliegveld, om 17.15 uur, bleek dat we allang hadden kunnen inchecken, dus dat deden we alsnog snel. Gelukkig kregen we alle drie de instapkaarten (Montevideo-Buenos Aires, BA-Barcelona, BCN-Amsterdam), want ik heb slechte ervaringen met transfer desks.

Vertrek was nog even spannend, want Henk en Hendrik Jan hadden in BA maar anderhalf uur overstaptijd voor hun vlucht naar Madrid – en daar bleef maar drie kwartier van over toen de Aerolineasvlucht enige vertraging bleek te hebben. Maar uiteindelijk heeft iedereen in Buenos Aires over kunnen stappen op zijn vlucht naar Spanje.

Ondertussen zitten wij hier in Barcelona in een aangename helderblauwe 19 C (buiten) en wachten we drie uur op onze vlucht van twee uur naar Amsterdam….

NB: Indien mogelijk (afhankelijk van de beschikbaarheid van internet ter plaatse) blogt Paul door over de wederwaardigheden in Itatiaia en Intervales nabij Sao Paulo, Brazilië.

Waarnemingen strandweg Montevideo: Great Grebe, Olivaceous Cormorant, Snowy Egret, Kelpmeeuw, Trudeau’s Stern, Koningsstern, Cattle Tyrant.

Waarnemingen braakliggend terreintje nabij vliegveld Montevideo: Great Grebe, Dikbekfuut, Red-gartered Coot, Southern Lapwing, Brown-hooded Gull, Eared Dove, Picazuro Pigeon, Rufous Hornero, paartje Firewood-gatherer (= haardhoutverzamelaar, omdat de nesten van deze soort bestaan uit een enorme verzameling kleine twijgjes; helaas geen nest gezien), Sooty-fronted Spinetail, Rufous-bellied Thrush, Great Pampafinch vretend van lisdoddezaadjes, House Wren, Saffron Finch, Rufous-collared Sparrow.

Vanuit Barcelona, Spanje
Remco Hofland

Dag 40: aankomst in Montevideo + UPDATE MONTEVIDEO

Met het eerste licht, eerder nog (6.30 uur), op dek in de hoop nog wat zeevogels mee te kunnen grabbelen. Geen kans, want we voeren al in de monding van de rivier, met aan de rechterzijde, ten noorden van het schip, de lichten van de boulevard van Montevideo. Een prachtige zonsopgang, en nog geen vogels (sommigen hoopten zelfs op de zeer schaarse en onbekende Fransiscaner, een kustdolfijn die doorgaans alleen wordt gezien als slachtoffer in visnetten). Maar hoewel we vogelaars zijn, bespeurde ik bij de meesten eerder een gevoel van “he, he, we zijn er bijna” dan dat men echt op nóg meer vogels aasde.

We pikten de loods op om 7.00 uur, en lagen om 8.00 uur aan de kade, met uitzicht op diverse Spaans-koloniale gebouwen achter het haventerrein. Na het ontbijt (8.30 uur als gebruikelijk) duurde het nog geruime tijd voordat het schip ingeklaard was en alle harbour passes voor de passagiers waren geschreven – en toen eerst nog even afscheid van enkele passagiers (die een hotel betrokken of zelfs vandaag al vlogen) en de ceremoniële vrijlating van de (goed aangesterkte) Koereiger alvorens we de stad inliepen. Behalve de groep van Inezia waren nog enkele andere opvarenden geïnteresseerd in de vrijlating: verzorgers Danny en Huig (bij wie de reiger inmiddels uit de hand at) namen de doos mee naar het eind van de pier en haalden het deksel eraf. Na wat rondkijken vloog ‘ie eruit – en toen we enkele minuten later met z’n twaalven de pier afliepen richting centrum, vloog ‘onze’ Koereiger nog altijd, steeds grotere, rondjes boven de haven.

We liepen de stad in, een stad die waarschijnlijk niet vaak toeristen ziet. Ik heb inmiddels heel wat van de wereld gezien, en reis graag, maar Uruguay kwam niet voor op mijn top-50 wenslanden. Niemand van de bemanning aan boord van de Ushuaia (Argentijnen en Chilenen), noch van de crew van de Plancius, was ooit eerder in Montevideo geweest en ook in gidsen met namen als ´South America on a shoestring´ was erg weinig te vinden. Nou, dat is onterecht: ik vond het relaxed, met erg fraaie oud-koloniale gebouwen en een mooie lange boulevard, omdat de stad zich langs diverse baaitjes voortslingert.

Onze eerste bestemming was een grote, oude, boekhandel – maar het gewenste Vogelboek van Brazilie (voor Wesley, Paul, Marijke, Danny en Margreta, die morgen naar Sao Paulo vliegen) was onvindbaar. We genoten even van een opzwepend lokaal bandje, lunchten met burrito´s en taco´s, en liepen door naar de boulevard. Rinie had ons ´s ochtends voorzien van kaartjes van de stad en we hadden een park geprikt met een vijver om in te gaan vogelen (althans, het vogelen zou in het park zijn, niet zozeer in de vijver zelf). Zo gezegd zo gedaan, en de soortenlijst staat hieronder.

Had ik al vermeld dat het lekker zonnig was, graadje of 18? Zelf was ik erg verguld met een piepklein nietszeggend vliegenvangertje, zo eentje die helemaal bovenin de bomen zit, lichtgeel van onderen, grijs koppetje met klein wenkbrauwstreepje en twee vleugelstreepjes, nauwelijks waarneembaar kuifje – maar ik had een vermoeden wat het was (Grey-crowned Tyrannulet). Qua kleuren waren Tropical Parula en Glittering-bellied Emerald stukken beter; en ik vermoed dat voor nagenoeg alle anderen de Whistling Heron langs de boulevard de soort van de dag was.

Verder was het een park als alle andere: er werden honden uitgelaten, er lagen verliefde stelletjes in het gras, je had er kunnen waterfietsen als er iemand kaartjes had staan te verkopen, er vlogen overal parkieten rond – enige verschil met thuis was dat de mannen langer haar hadden dan de vrouwen, dat er verdraaid veel palmen stonden en dat er kolibri´s rondvlogen…

We eindigden de dag met een stuk strand waar we de tweede dode zeeschildpad van de middag vonden (gesneuveld in een vissersnet?) en waar 148 van de uiterst fraaie Trudeau’s Tern op korte afstand te bewonderen waren. Vijf man liepen terug, zeven probeerden een half uur tevergeefs een taxi te pakken te krijgen, maar toen dat eenmaal lukte waren ze net voor donker terug bij het schip – net op tijd om te genieten van een halve maan boven de zonsondergang achter de stad.

Instructies voor de volgende ochtend, de dag van de vluchten naar huis, werden verstrekt net voor het diner: de vroegste groep ontbijt om 5.30 uur, de groepen erna eerst om 7.00 uur en daar zitten wij bij…

Waarnemingen haven Montevideo: Great Grebe, Neotropic Cormorant, Cocoi Reiger, Snowy Egret, 1 Koereiger (rondvliegend boven het schip na vrijlating), Roadside Hawk, Southern Lapwing, Kelpmeeuw, Brown-hooded Gull, 10+ Zuidamerikaanse Stern (South American Tern), 12 Trudeau’s (Snowy-crowned) Tern, 5 Koningsstern (Royal Tern), 1 Subantarctic Brown Skua (1 achter een Kelpmeeuw aan), Great Kiskadee, Chalk-browed Mockingbird, White-banded Mockingbird.

Waarnemingen boulevard en parkje Montevideo: Grote Zilverreiger, Whistling Heron (die de grootste en dikste regenworm verorberde die ik ooit gezien heb; duurde 10 minuten), Roadside Hawk, Southern Crested Caracara (met hele grote oranje krab in de poten), Red-gartered Coot, paartje Grey-necked Woodrail, 148 Trudeau’s (Snowy-crowned) Tern, Glittering-bellied Emerald (= kolibri), Rufous Hornero, Straneck’s (Grey-crowned) Tyrannulet, Cattle Tyrant, Creamy-bellied Thrush, Rufous-bellied Thrush, Blue-and-white Swallow, Southern House Wren, Tropical Parula.

LAATSTE UPDATE VANUIT MONTEVIDEO, KORT VOOR VERTREK:

Nog even snel vanuit hotel Europa aan Colonia in downtown Montevideo. Zometeen over 10 minuten, komt de bus om ons, en de rest van de passagiers en crew die vanmiddag-vanavond vliegt, te droppen op de luchthaven. 

We hebben lekker nog wat door de stad gewandeld, en geluncht bij het markante Mercado del puerto, een oud havenmarktgebouw waarin zich allerhande restaurantjkes bevinden, a la een zuidoostaziatisch Food Court – maar dan nagenoeg alleen maar hele grote gegrilde biefstukken. De lekkerste tenderloin die ik ooit gegeten heb. De wijn lieten Huig en Hendrik Jan zich ook goed smaken en als klap op de vuurpijl wist de ober het hele NLse elftal van 1987 op te noemen… 

Dan terug naar de binnenstad, waar de shoppende Uruguayanen zich weinig van ons aantrokken, terwijl wij platanenlaan na platanenlaan terugliepen naar het hotel. 

Als jullie dit lezen zijn wij inmiddels vertrokken, op weg terug naar Nederland.

Tot gauw! 

Waarnemingen in Montevideo: Cattle Tyrants, Rufous Hornero, Huismus en Monk Parakeet (de laatste twee zijn geintroduceerd)

Vanaf de Ushuaia  op 34°54” Zuiderbreedte, 55°12” Westerlengte in Montevideo, Uruguay
Remco Hofland

Dag 39: spektakel op zee

In tegenstelling tot de vooruitzichten waren we in de nacht van maandag op dinsdag bepaald de swell en de storm nog niet uit, dus we schommelden ons een weg naar het noordnoordwesten, richting Montevideo. Ook in de ochtend waren de golven van een zodanige hoogte dat we gedurende de dag geregeld compleet schuin stonden, en twee seconden later compleet schuin naar de andere zijde. Het komt misschien niet over op de foto’s en de video’tjes, maar we stonden geregeld in een hoek van 45° tegen het dek. Het is werkelijk ongelooflijk dat er geen persoonlijke ongelukken zijn gebeurd; wel een paar glijpartijen maar geen lichamelijke brokken.

De dag was onderhoudend, wat zeg ik, spectaculair vanwege de enorme aantallen vogels. Het grootste deel van de dag vlogen er overal rond het schip tientallen Atlantic Petrels – een soort die alleen broedt in de Tristan groep, en dat is hier enkele honderden zeemijlen vandaan. Ook bulkte het ineens van de Grote Pijlstormvogels, en zagen we met name in de ochtend ook enkele tientallen Kuhl’s Pijlstormvogels. De verwachte walvissen en dolfijnen bleven echter geheel uit; in de plaats ervan zagen we enkele zeeleeuwen en maanvissen.

Vandaag was ook de eerste dag dat we overwegend zonnig weer hadden, hoewel we ook af en toe onder een regenbui doorvoeren. Net als gisteren leverde dat spectaculaire, geheel ronde, soms zelfs dubbele, regenbogen op. En ook die zullen niet overkomen op de foto’s en de video’tjes….

Aan het eind van de ochtend werden onze vluchten geconfirmeerd en er zijn geen veranderingen ten opzichte van het originele schema. Zeven man van de Ineziagroep arriveert volgens schema op donderdag op Schiphol, vijf man gaat eerst nog een dag of tien vogelen rond Sao Paulo, Brazilie en komt op de originele retourdatum thuis.

Er werden vandaag twee klappers gezien, te weten allebei soorten die we verwacht hadden te zien tussen South Georgia en Tristan da Cunha, en waarop we alleen maar konden hopen sinds de stranding, omdat onze huidige koers veel westelijker ligt en niemand weet welke soorten hier voorkomen. Terwijl we zaten te lunchen, stonden de Britse vogelaars over de ‘wake’ (het zog – het spoor dat het schip door zee trekt) uit te kijken, en ze meldden een Spectacled Petrel. Grappig genoeg was het de eerste keer van de hele trip dat we genoodzaakt waren de lunchruimte uit te sprinten richting achterdek. Op de Plancius hadden we, op aanraden van Pieter van Inezia Tours (die zoveel ervaring op de expeditiecruiseschepen heeft dat hij alle goede plekken aan boord lijkt te kennen), onszelf de hoek gereserveerd waarvandaan je het snelste op het achterdek stond – maar op de Plancius is nooit een nieuwe soort gemeld tijdens ontbijt, lunch of diner. Nu dus wel – en iedereen zag ‘m mooi achter de boot hangen.

De andere bij Tristan da Cunha verwachte klapper was een albatros: de Atlantic Yellow-nosed. Verspreid over de dag vlogen er tenminste vijf langs, tussen de overige honderden albatrossen door, maar het duurde erg lang voordat alle vogelaars er eentje hadden gezien. Het gaafste wapenfeit van vandaag waren echter de aantallen. Honderden Atlantic Petrels tot we de Continental Shelf opvoeren, waar het van enkele kilometers diep ineens maar 100m diep werd; en sinds de rand van de Continental Shelf ineens duizenden Grote en Grauwe Pijlstormvogels, niet alleen alle kanten uitvliegend, maar ook tezamen in enkele zogenaamde ‘feeding frenzies’, met meer dan honderd (Wenkbrauw)albatrossen. Naarstig zochten we onder de vogels naar groepen dolfijnen of walvissen, die de neiging hebben dergelijke grote groepen aan te trekken, maar het leek er sterk op dat die er niet zwommen. Alleen al al die duizenden zeevogels was een gepast afscheid van onze gekortwiekte, maar daarom niet minder interessante Atlantic Odyssey 2012….

Waarnemingen: c. 30 jonge Magelhaenpinguin, 1 Southern Royal Albatross, 4 Sooty Albatross, 4 Snowy Albatross, 2 Tristan Albatross, c. 20 ongedetermineerde Wandering Albatross (waaronder 1 verse juveniel), 5 Atlantic Yellow-nosed Albatross, c. 300 Wenkbrauwalbatros, 3 juv Noordelijke Reuzenstormvogel, c. 10.000 Grote Pijlstormvogel, c. 60 Kuhl’s Pijlstormvogel, c. 1.000 Grauwe Pijlstormvogel, 3 Noordse Pijlstormvogel, 1 Subantarctische Kleine Pijlstormvogel, c. 100 Witkinstormvogel (White-chinned Petrel), 3 Brilstormvogel (Spectacled Petrel), c. 600 Atlantic Petrel, 6 Donsstormvogel (Soft-plumaged Petrel), 5 Zuidelijke Stormvogel (Southern Fulmar), c. 25 Kaapse Duif (Cape Petrel), 2 Witbuikstormvogeltje (White-bellied Stormpetrel; hoewel er nog steeds vogelaars aan boord zijn die menen dat het hier het witbuikige Zwartbuikstormvogeltje betreft), c. 40 Wilson’s Stormvogeltje, 1 Slender-billed Prion, c. 50 ongedetermineerde prions, 1 Koereiger (still going strong), 1 juv Noordse? Stern, 3 Subantarctic Brown Skuas (1 achter een Grote Pijlstormvogel aan), 1 adulte Kleinste Jager. En enkele Southern Sealions (Zeeleeuwen) en 2 Maanvis (Sunfish).

Vanaf de Ushuaia  op 36°22” Zuiderbreedte, 54°43” Westerlengte
Remco Hofland

Dag 38:  Halverwege Grytviken en Montevideo

De dag begon wat teleurstellend. In tegenstelling tot gisteren waren er weinig vogels rond het schip te zien. Maar de vogels stelden ons ook vandaag niet teleur. Na het ontbijt werd een leuke soort gezien: witbuikstormvogeltje. We zaten net even binnen dus “vloog” iedereen eerst naar de ramen en daarna naar buiten. En het bleef niet bij 1, het werden er uiteindelijk zelfs 15. Het blijft een fantastisch gezicht om deze vogeltjes ter grootte van een merel door te golven te zien manoeuvreren. Dat geldt trouwens ook voor de albatrossen die rakelings boven de golven keilen. De dag begon met wat regen maar de zon brak al gauw door de wolken heen. Vlak voor de lunch ging het harder waaien en na de lunch betrok het. Weer of geen weer, daar trekken vogels en vogelaars zich niets van aan.

Het schip was vannacht minder in beweging. Van diverse mensen hoorde ik dat ze weer een keer goed geslapen hadden. Ook de zeezieken zijn minder zeeziek. De lounge doet soms denken aan de wachtruimte op een vliegveld. Veel mensen zitten te lezen, of met een boek of via de e-reader. Ook worden foto’s en filmpjes op de laptop beoordeeld en zonodig gewist. De meeste passagiers maken wel een keer per dag een wandelingetje op het schip of ze genieten van het oneindige uitzicht, zittend op een bankje aan de lijzijde van het schip. Er is maar een enkeling die zich niet buiten waagt. Elke dag rond 17.00 uur worden er chips en walnoten op de bar gezet en wordt het een gezellige drukte in de lounge. Om 18.30 uur bespreekt Rinie de dag na en vertelt hij wat ons de volgende dag staat te wachten, vooral wat het weer betreft. De vooruitzichten zijn goed zodat we op schema in Montevideo zullen arriveren.

Grytviken is nog niet uit onze gedachten. Niet alleen vanwege onze avonturen daar maar ook vanwege de avonturen die Ernest Shackleton hier beleefde. In het kort komt het er op neer dat Shackleton van de ene kant van de Zuidpool naar de andere wilde oversteken. Hij vertrok vanuit Engeland op het moment dat de eerste wereldoorlog uitbrak. Zijn schip, de Endurance, kwam vast te zitten in het pakijs en zonk. De bemanning belandde op een ijsschots en dreef naar Elephant Island. Omdat hier geen walvisvaarders zouden komen besloot Shackleton om met 4 leden van de bemanning om naar South Georgia te zeilen en roeien in een sloep om hulp te zoeken. Toen hij na een ongelofelijke reis South Georgia bereikte was dat aan de verkeerde kant zodat hij met 2 anderen de andere kant moest bereiken door over de besneeuwde bergen van het eiland te trekken. Dit alles vereiste grote moed en een geweldig leiderschap. Shackleton is hiervoor vaak geëerd o.a. met een beeld voor het gebouw van de British Geographical Society. Een van de passagiers is lid van de British Geographical Society. Hij bracht namens de Society een plaquette mee. Deze werd bij het graf van Shackleton gelegd en later op het orgel in het kerkje gezet.

Het is gebruikelijk om Shackleton te eren bij een landing in Grytviken, zodat ook wij bij onze eerste landing een glas whisky ingeschonken kregen waarvan iedereen geacht werd minimaal een paar druppels over het graf van Shackleton te gooien…. 

Waarnemingen: c. 8 Sooty Albatross, 1 Light-mantled Sooty Albatross, 2 Snowy Albatross, c. 30 Wenkbrauwalbatros, 5 Grijskopalbatros, Zuidelijke Reuzenstormvogel en Noordelijke Reuzenstormvogel, c. 125 Grote Pijlstormvogels, 2 Subantarctische Kleine Pijlstormvogels, c. 25 Witkinstormvogels (White-chinned Petrels), 3 Great-winged Petrel, c. 40 Atlantic Petrel, c. 100 Donsstormvogel (Soft-plumaged Petrel), 60 Zwartbuikstormvogeltje (Black-bellied Stormpetrel), c. 10 Witbuikstormvogeltje (White-bellied Stormpetrel; hoewel er ook vogelaars aan boord zijn die menen dat het hier het witbuikige type van het Zwartbuikstormvogeltje betreft – volgt u het nog?), c. 25 Wilson’s Stormvogeltje, 10 Grijsrugstormvogeltje (Grey-backed Stormpetrel), c. 60 Antarctic Prions, 2 Slender-billed Prions, 2 Fairy Prions, c. 50 ongedetermineerde prions, 1 Koereiger (regelmatig uit de doos nu, keek met een schuin oog naar de patrijspoort maar had al snel door dat ontsnappen via die weg uitgesloten is), 2 Noordse? Stern, 3 Subantarctic Brown Skuas, 3 adulte Kleinste Jagers. En weer een groep van ongeveer 30 Grienden (Long-finned Pilot Whales), die hoog uit de golven kwamen terwijl ze op het schip afstormden – om net als gisteren ineens spoorloos te verdwijnen.

Vanaf de Ushuaia  op 40°22” Zuiderbreedte, 52°25” Westerlengte
Marijke Roos

Dag 37:  Wind in de rug

Hortend en stotend, rollend, stampend en gierend, bonkend en alle losse huisraad (vuilnisemmertjes, servies, niet-vastgesjorde rugzakken) in het rond vliegend – afgelopen nacht raakten we de rand van de storm die we probeerden te ontwijken met onze westelijke koers. Meer en meer mensen namen hun slaapspullen op om in de lounge te gaan slapen: de kleine kajuitjes op de onderste twee dekken zijn warm, klein en ruiken wat muf, hetgeen claustrofobische neigingen oproept bij sommigen.

Zelf lag ik in mijn eentje op de kamer maar heb ik vanwege het extreme gerol maximaal drie uur slaap kunnen pakken. Het goede van zo’n storm is wel dat, als hij eenmaal afzwakt, je het gevoel hebt dat het ergste voorbij is. En het tweede  voordeel is de aantallen zeevogels die achter het schip hangen. De hele dag zijn we vergezeld door tientallen albatrossen, waaronder meer dan 10 reuzen: de (Snowy en Tristan) wandering Albatross, en ook continu Sooty Albatrosses (eergisteren nog nieuw), waarvan eenmaal zelfs een groepje van negen langszij kwam zetten. Deze albatros is helemaal chocoladekleurig, met een gele zijsnavel en een wit wenkbrauwtje, en de vleugels zijn relatief smal en puntig, zodat je ze met het blote oog op grote afstand al herkent. Een erg fraaie soort, waarvan we bij de stranding in South Georgia al vreesden dat we ‘m gingen missen deze trip.

We waren ook zeer in onze nopjes met de zgn. Pterodroma’s, de wetenschappelijke naam van en groep extreem variabele vliegers, met hoge bogen dan weer boven de horizon uitkomend en het volgende moment verdwijnend in de (vandaag hele diepe) golfdalen. Kerguelen Petrel, Soft-plumaged Petrel, Great-winged Petrel en Atlantic Petrels – en voor de Britten (mazzelaars, maar ook gewoon heel scherp en heel ervaren) een donkere fase Trindade Petrel. Deze laatste soort broedt slechts op enkele eilandjes voor de kust van Brazilië en vanwege zijn lokale voorkomen wordt hij slechts zelden door vogelaars gezien; er zijn nauwelijks vaarroutes die door zijn verspreidingsgebied lopen. Toen enkele dagen geleden duidelijk werd dat we richting Montevideo zouden varen, was dit de soort die sommigen voorzichtigjes noemden als mogelijkheid……vanavond toonde de bekende zeevogelaar en medeopvarende Bob Flood ons wat video’tjes die hij ooit van Trindade Petrels maakte, dus nu zijn we helemaal voorbereid. 

Een ander hoogtepuntje was de club Grienden (Long-finned Pilot Whales, c. 4m grote zwarte bolkoppige walvissen) die ineens door de hoge golven heenbraken en op snelheid richting de achterzijde van het schip zwommen. Paniek alom, want walvissen zijn nog altijd geliefder dan vogels – maar even snel als ze verschenen waren ze verdwenen. Misschien hadden ze door dat ze onze snelheid niet konden bijbenen: dolfijnen die dat wel kunnen, zoals eerder in de reis de Zandloperdolfijnen (Hourglass Dolphin), blijven vaak speels enkele minuten wedstrijdzwemmend onder de boeg hangen en laten zich daarbij vaak erg goed zien.

Het ornithologisch hoogtepuntje, althans de enige nieuwe soort voor mij , was het Grijsrugstormvogeltje, ook al zo’n extreem lokaal dingetje. Nou zijn stormvogeltjes al enorm kleine frutsels, waarvan je je afvraagt hoe ze zich staande houden tussen die enorme golven en al die andere, veel grotere zeevogels, maar het piepkleine Grijsrugstormvogeltje (16 cm) slaat qua formaat alles. Zijn overwegend grijze kleur maakt ook nog eens dat je hem tegen de achtergrond van hoge grijze golven slecht terugvindt, dus het duurde even voordat de meeste vogelaars een exemplaar hadden gezien.

Op een zeker moment fladderde er eentje rond een aantal op het water drijvende albatrossen – ik was even bang dat ‘ie als tussendoortje in een albatrossenmaag zou verdwijnen! Waar al die zeevogels van leven is me trouwens een raadsel; al die albatrossen worden tientallen jaren oud (als ze niet sneuvelen door de longline-visserij), en ze hangen soms letterlijk dagenlang achter het schip, maar je ziet ze nooit wat eten. Het wordt hoog tijd dat we wat vissenkoppen overboord zetten… 

Ondertussen hebben we zowel de wind als de golven in de rug, en zitten we op koers om over een paar dagen Montevideo binnen te varen. 

Waarnemingen: 25 Sooty Albatross (de grootste groep negen bij elkaar!), 2 Tristan Albatross, 5 Snowy Albatross, c. 5 ongedetermineerde Wandering Albatross (waaronder een verse chocoladebruine juveniel), c. 40 Wenkbrauwalbatros, 8 Grijskopalbatros, 3 Zuidelijke Reuzenstormvogel, 5 Noordelijke Reuzenstormvogel, 6 Grote Pijlstormvogels (gisteren ook zoiets), 2 Grauwe Pijlstormvogels, 4 Subantarctische Kleine Pijlstormvogels, 3 Great-winged Petrel, 1 donkere fase Trindade Petrel, c. 35 Atlantic Petrel, c. 30 Witkinstormvogels (White-chinned Petrels), 10 Kerguelen Petrel, c. 120 Donsstormvogel (Soft-plumaged Petrel), 3 Grey Petrel, 10 Black-bellied Stormpetrel, 10 Wilson’s Stormvogeltjes, 3 Grey-backed Stormpetrels, c. 20 Antarctic Prions, c. 250 ongedetermineerde prions, 1 Koereiger (in een doos), 6 Subantarctic Brown Skuas.
En een groep van ongeveer 30 Grienden (Long-finned Pilot Whales). De Engelsen hadden ’s ochtends nog een man Orca die achter het schip één keer bovenkwam – maar toen zaten wij nog aan het ontbijt…..

Vanaf de Ushuaia  op 45°37” Zuiderbreedte, 55°01” Westerlengte
Remco Hofland

DE LAATSTE UPDATES VANUIT SOUTH GEORGIA

Dag 36: richting de Falklands

Om de storm te ontlopen die nu tussen South Georgia en Montevideo ligt, voeren we vandaag nagenoeg direct naar het westen, richting de Falklands. De inschatting van de kapitein en de staff is dat we, als we net ten noorden van de Falklands richting noord draaien, baat hebben bij de (clockwise) draaiende wind, en we de wind en golven zijdelings in de rug zullen hebben. Nu net (20.50 uur) komt vanaf de brug de aankondiging dat we gedraaid zijn: we koersen eindelijk noord richting Montevideo.

Vanaf het eerste licht, 6.30 uur, stonden de meeste vogelaars buiten, vol verwachting over wat we vandaag weer gingen zien. Het eerste uur was tamelijk tam, maar net voor ontbijt (8.30 uur) hadden we een bepaald goed kwartiertje: kort achter elkaar verschenen een Tristan Albatros (het eiland Tristan da Cunha kunnen we weliswaar vergeten, maar de soort zit in de tas!), een Atlantic Petrel en, de klapper, een White-headed Petrel. Van de eerste twee zouden we er vandaag meerdere zien, maar het bleef, althans voor ons, bij die ene White-headed Petrel – die (weer) niet iedereen zag.

Kort na het ontbijt vloog er een tweede exemplaar langs, die maar door enkele vogelaars werd gezien. Het was, ondanks het totale gebrek aan zoogdieren, een erg leuke dag. We zagen met name veel albatrossen, die geregeld op enkele meters langs het schip vlogen. Zo konden we nog ‘ns extra genieten van de chocoladebruine Sooty Albatross (gisteren nog nieuw voor iedereen), van de enorme Wandering Albatross (spanwijdte: 3,5m!) en konden we ook goed de kenmerken zien van de Tristan Albatross: nagenoeg geheel zwarte vleugels, met kleine diamantvormige witte vlekjes). Ook leuk was het feit dat een aantal interessante soorten, met name Soft-plumaged Petrel, Atlantic Petrel en Grey Petrel, in grote getale langsvlogen, zodat ze goed bekeken, gefilmd en gefotografeerd konden worden. Aan het begin van de middag werd de zee iets minder onstuimig, maar tegen het eind van de middag zaten we toch alweer op golven van 4-5m. Wel loopt langzaam maar zeker de temperatuur op: ik voorzie handschoen- en sjaalloze dagen in de nabije toekomst. 

Het schip de Ushuaia heeft een vriendelijke Argentijns-Chileense bemanning, waarvan expeditieleider Augustin en hotel manager Hector het heel leuk doen. Eerstgenoemde doet alle aankondigingen in drie talen: Spaans, Engels en…..Nederlands! Erg grappig. Het schip is wel een stuk kleiner dan de Plancius, met nauwe gangetjes, een enigszins claustrofobisch eetzaaltje en, belangrijk voor vogelaars, de ramen van de lounge zijn net te hoog geplaatst, zodat je vanuit de luie banken net niet naar buiten kan kijken. Maar dat is niet heel erg omdat de meeste vogelaars, afgezien van een enkel koffie- of soepkwartiertje, nagenoeg de hele dag buiten staan. 

Morgen weer; 6.10 uur op…

Waarnemingen: De Koereiger leeft nog steeds in zijn doos en wordt (inmiddels niet meer onder dwang) gevoerd door Danny en Huig. Hij poetst zich en probeert te ontsnappen, dus dat lijkt wel goed te komen. Ook voor hem geldt: nog vier nachtjes slapen.

Verder vandaag: 5 Southern Rockhopper Penguin (snel wegzwemmend van het schip), 8 Sooty Albatross, 4 Tristan Albatross, 2 Snowy Albatross, 4 ongedetermineerde Wandering Albatross, c. 40 Wenkbrauwalbatros, c. 5 Grijskopalbatros, 3 Zuidelijke Reuzenstormvogel, 3 Great-winged Petrel, 2 White-headed Petrel, c. 35 Atlantic Petrel, c. 40 Witkinstormvogels (White-chinned Petrels), c. 8 Kerguelen Petrel, c. 200 Donsstormvogel (Soft-plumaged Petrel), c. 50 Grey Petrel, 2 Black-bellied Stormpetrel, 1 Slender-billed Prion, c. 20 Antarctic Prions, 1 Fairy Prion, 1 ongedetermineerde franjepoot, 2 (Falkland?) Brown Skuas, waarvan er een een Wandering Albatross achternazat!

Vanaf de Ushuaia  op 49°38” Zuiderbreedte, 58°30” Westerlengte
Remco Hofland

DE LAATSTE UPDATES VANUIT SOUTH GEORGIA

Dag 35: Weer op zee

Binnen het uur werden gistermiddag alle passagiers en de meeste staff- en crewleden per zodiac vervoerd naar de Ushuaia. Daarna volgde de verplichte introductie tot het schip en de verplichte safety drill, in de onder de waterlijn gelegen conference room. Ondertussen voelden we hoe het anker werd opgehaald en we begonnen te varen. Diverse verzoeken om eerst buiten te mogen staan bij wijze van afscheid aan de baai en Grytviken ten spijt, bleek na de safety drill dat het schip reeds wegvoer van South Georgia. In de verte zagen we nog net de gletsjer waar we onze mooie Zeeluipaard- en drijfijswaarnemingen hadden gedaan enkele dagen geleden – maar Grytviken was al lang en breed uit beeld.

In beeld waren aardige golven en, deels omdat we nu alweer een dag of negen aan land waren geweest en deels omdat de Ushuaia overduidelijk niet het stille, moderne, grote en stabiele schip is wat de Plancius wel was – daarom lag de helft van de passagiers binnen no-time zeeziek op bed. Of in de lounge, die op dit schip is uitgerust met brede zachte leren wegzakbanken. Het diner ’s avonds kende dan ook aardig wat afhakers.

Zelf lag ik ook tamelijk vroeg op bed en ik wijt mijn slaperigheid die ook vandaag doorzette, aan een neveneffect van de Scopolamine-pleister. Nou hoefde je vandaag gelukkig niet de hele tijd buiten te staan om gave zeevogels te zien: zowel in aantallen als in verschillende soorten was vandaag waarschijnlijk de beste dag van de reis tot dusver. Qua nieuwe soorten konden de vogelaars de waanzinnig gave Sooty Albatross bijschrijven, eenmaal zelfs twee stuks die samen opvlogen met een Light-mantled Sooty, een Grijskop- en een Wenkbrauwalbatros; ook de aparte Grey Petrel was nieuw. Tristan Albatros, Great-winged Petrel en Grey-backed Stormpetrel waren ook nieuw voor de meesten, maar die soorten werden lang niet door iedereen gezien.

De Sooty Albatross en de Grey Petrel wel, want die vlogen netjes op een meter of twintig afstand met de boot mee, zodat zelfs de zeezieken die in de lounge lagen, door middel van het opheffen van het hoofd de soort konden meepikken…

De Ushuaia is een oud, omgebouwd Noordamerikaans legervaartuig. Je kajuit terugvinden is een crime, want het is een doolhof van jewelste en ook zijn Bertus en ik niet geupgrade zoals we oorspronkelijk dachten, want dek 5 is op dit schip het laagste. We hebben geen patrijspoort, want de hut zit onder de waterlijn, en we hebben vastgesteld dat we in het kleinste hutje aan boord zitten. Dit is echter geen klaagzang, want de bedden zijn prima en het schip brengt ons naar huis en daar gaat het om. Wel is er gisteravond iets goed misgegaan, want de nieuwe expeditieleider Augustin mocht dan bij de introductie grappen dat het schip hele oude leidingen heeft – een verstopt toilet op dek 5 zorgde voor 2-3 overstroomde hutten, waaronder die van Kasper en Wesley. Laatstgenoemde heeft vervolgens de hele avond zijn beide digitale camera’s zitten föhnen, en hij durft ze voorlopig niet aan te zetten omdat zelfs het kleinste beetje vocht erin kortsluiting kan veroorzaken, en dan kan ‘ie ze helemaal wel weggooien. Naar ik begrijp konden wel alle opvarenden die geraakt werden door de overstroming, in een andere hut terecht voor de nacht.

We schijnen koers te zetten naar een punt net boven de Falkland-eilanden en van daaraf verder naar het noorden te varen, om op die manier een grote storing (lees: windkracht 10 en bijbehorende golven) te vermijden. We vinden het allemaal best, als we onze vlucht maar halen! 

Waarnemingen: De gisteren op het dek van de Ushuaia opgeraapte Koereiger leeft nog steeds in zijn doos en wordt vakkundig gevoerd (onder dwang) door Danny. Augustin meldde het bestaan van een tweede vogel, waarmee deze samen op de Ushuaia landde een dag voor aankomst in Grytviken, maar de tweede hebben we nooit gevonden.
Verder vandaag c. 15 Ezelspinguin, 2 Koningspinguin, 9 Sooty Albatross, 5 Light-mantled Sooty Albatross, 1 Tristan Albatross, 5+ Snowy Albatross, c. 10 Wenkbrauwalbatros, c. 10 Grijskopalbatros, Zuidelijke Reuzenstormvogel, 1 Great-winged Petrel, c. 70 Witkinstormvogels (White-chinned Petrels), Blue Petrel, 120+ Kerguelen Petrel, c. 50 Donsstormvogel (Soft-plumaged Petrel), 3 Grey Petrel, 1 Grey-backed Stormpetrel (alleen Wesley), 1 Wilson’s Stormvogeltje, c. 200 Black-bellied Stormpetrel, 1 Slender-billed Prion (Remco), 5 Antarctic Prions, 3 Fairy Prions, Antarctische Stern.
Plus één Gewone Vinvis (Fin Whale), 2-3 blows en erg veel Zuidpoolpelsrobben (Antarctic Fur Seals).

Vanaf de Ushuaia  op 51°26” Zuiderbreedte, 47°37” Westerlengte
Remco Hofland

DE LAATSTE UPDATES VANUIT SOUTH GEORGIA

Dag 34: Afscheid van South Georgia

Toen ik om 7.45 uur het internetcafe verliet (de rest van de passagiers zat aan het ontbijt; bij de computers trof ik alleen de kapitein) zag ik ons aflosschip de Ushuaia binnenvaren – met op de voorgrond de Zeeolifant op het strand. De fraaie laag sneeuw die gisteravond alle bergen en het oude walvisstation bedekte, was helaas vanochtend alweer weggesmolten; het regende. Behalve de Ushuaia voer ook de sleepboot voor de Plancius binnen: zo’n kleintje, die ik alle werkdagen met enige regelmaat onder de Erasmusbrug door zie varen. Die gaat naar verluid met een sleepkabel van een km (!) lang de Plancius terugslepen naar Montevideo.

Inmiddels zitten we allemaal in de observation lounge van de Plancius, 9.45 uur, met koffie, thee en warme choco, te kijken hoe alle koffers en flessen wijn (en nog zo wat, minder belangrijke, zaken) per zodiac vervoerd worden van Plancius naar Ushuaia. Het ontbijt was vanochtend weer stukken vroeger dan de ‘hibernation mode’ van de afgelopen week, maar ook hier is over nagedacht: omdat onze koks (phew, ze gaan alemaal mee!) even hun weg moeten vinden in de keuken van de Ushuaia voordat ze ons avondmaal kunnen bereiden, is onze lunch vandaag extra vroeg gepland, zodat deze nog op de Plancius kan plaatsvinden. Na de lunch (11.30 uur) zullen we per zodiac, met onze handbagage, naar de Ushuaia worden vervoerd. De nieuwe kamerindeling is ook al bekend en de hutindeling is, afgezien van andere nummers, bijna helemaal gelijk aan die in de Plancius. Bertus en ik zijn wel geupgrade van dek 3 naar dek 5. De Ushuaia is zonder hotelpersoneel vertrokken, ende Plancius-crew neemt zijn taken vanaf Grytviken gewoon over op de Ushuaia.

Het is zeker niet met tranen in de ogen, maar toch wel met een ietwat dubbel gevoel dat men, althans ik, vanochtend rondliep in KEP. Ik realiseer me dat ik zelden, misschien wel nooit, meer rond zal lopen op een plek waar het zo ongestoord, zo rustig, zo helder en zo fris is. Geen vliegtuigstrepen in de lucht, geen ontvangst op de mobiel, geen AH-to-go op iedere hoek van de straat – wat zeg ik, geen straten; geen internet als het sneeuwt, geen smog – en wel honderden pelsrobbenpups, een soort zeeleeuwtjes die je er zo uitlopen als ze willen en wel grommen en dreigen, maar niet bijten. Alle vogels in de baai, of het nu meeuwen, aalscholvers, jagers, eenden of reuzenstormvogels zijn, sterker nog, alles (afgezien van, voor de veiligheid, de zeeolifantemannen) laat zich tot op een halve meter benaderen.

Tegelijkertijd willen de meesten graag naar huis, naar hun geliefden en familie – sommigen, zoals de Amerikaan die nog steeds graag met zijn satelliettelefoon speelt, willen misschien zelfs wel graag terug naar hun baan of zaken, daar kan ik me dan weer weinig bij voorstellen…

Ondertussen schijnt het zonnetje weer (9.52 uur), de blauw-witte Ushuaia blinkt in de baai, enkele passagiers maken hun laatste ommetje, vogelaars zijn naarstig op zoek naar de vanochtend ontdekte maar de nu al een dik uur verdwenen Koereiger, en er is ongetwijfeld nog steeds een run op het internetcafe – vanaf de Ushuaia is geen mailcontact mogelijk, is het gerucht.

Over een half uurtje de laatste instructies voor de overtocht naar de Ushuaia, dus dan ren ik nu maar even naar het internetcafe….

Hartelijke groeten, en veel dank voor de steunbetuigingen, van de Inezia reizigers Remco, Henk, Hendrik Jan, Paul, Marijke, Bertus, Kasper, Danny, Margreta, Huig, Frank en Wesley, dokter Jan en Toos en ook de Nederlanders die deze reis ergens anders geboekt hebben maar via het blog van Inezia Tours contact onderhouden met de achterblijvers: Dick en Dora, Age en Oekie, Jan, Albert, Rinie en de rest van de crew.

Waarnemingen Grytviken:
Eindelijk iets nieuws: vanochtend werd een Koereiger ontdekt! Weliswaar heel algemeen in de wereld, maar een dwaalgast in South Georgia, en wel eentje die tenminste 1900 km heeft moeten vliegen vanaf het meest nabije stukje Zuid-Amerika!
Verder vanochtend Ezelspinguin, Zuidelijke Reuzenstormvogel, Wilson’s Stormvogeltje, South Georgia Aalscholver, South Georgia Pijlstaart, Kelpmeeuw, Antarctische Stern, Bruine Jager. Zuidpoolpelsrobben (Antarctic Fur Seals) en Zuidelijke Zeeolifanten (Southern Elephant Seals).

Vanaf de Plancius  op 54°16” Zuiderbreedte, 36°30” Westerlengte
Remco Hofland

DE LAATSTE UPDATES VANUIT SOUTH GEORGIA

Dag 33: ingesneeuwd in Grytviken

Bij het eerste licht wisten we dat een zodiaccruise naar de Zuidkapers er niet inzat. Er hing een lage bewolking over de baai en het verroeste walvisvaardersstation waar we op uitkijken, en er lag zelfs een dun laagje ijs over de baai – op zout water nota bene. Gaandeweg de dag begon het steeds harder te sneeuwen zodat de ons omringende bergen nu, vlak voor donker (ik schrijf dit 17.45 lokale tijd), weer met een laag sneeuw bedekt zijn, net als tijdens onze initiële landing in Grytviken op 8 april. (Als gevolg van de sneeuw lag ook nog eens nagenoeg de hele dag het internet in King Edward Point (KEP) eruit).

Tijdens onze dikke week hier kon je er de klok op gelijk zetten: na iedere winderige, regenachtige of sneeuwdag volgde een stralend heldere waarin er naar hartenlust gewandeld, gevogeld, gezodiact en gefotografeerd kon worden; dus eigenlijk hadden we dit na de stralende dag van gisteren wel een beetje verwacht. Het is wel te hopen dat morgen,  onze vertrekdag op de ‘Ushuaia’ het weer weer schitterend is, zodat we onze hobby, zeevogelen, weer op kunnen nemen…

Tijdens ons verblijf hier ontstonden er andere hobby’s. Niet de klaverjascompetitie waaraan in een blogreactie al werd gerefereerd, nee, hier werd ge-Uno’d. Een kaartspel waarvan mij de regels niet duidelijk zijn (ik ben als een van de weinigen niet ten prooi gevallen aan de verslaving), maar waaraan, getuige de luide uitroepen die van tijd tot tijd door de lounge klinken, een flink deel van de opvarenden zijn tijd besteedde. Geintroduceerd door de Zwitser Roman, die enkele dagen geleden nog zo mooi orgelspeelde in het kerkje en die, getuige zijn uitroepen, tot de meer bloedfanatieke medemensen gerekend kan worden. (NB: Hij en zijn vrouw hadden bedacht hoe oud ik wel niet was – zijn vrouw dacht 27…)

Omdat, als het gerucht waar is, de ‘Ushuaia’ morgen in de zeer vroege ochtend en daarmee behoorlijk voor op schema arriveert, zijn vandaag de rekeningen vereffend (lett.) en moest zelfs de bagage worden ingepakt. De reder is, nog afgezien van hun faire aanbod qua terugvluchten en terugbetaling van een deel van de reissom, bijzonder ruimhartig bij het opmaken van de rekening: alle drank komt op hun conto. Dus niet alleen de wijn en softdrinks die sinds de stranding werden aangeboden tijdens diner en barbecue, nee, ook al hetgeen tijdens de eerste elf dagen van de cruise is genoten. De Britse vogelaars konden hun oren niet geloven: zij hebben de man per avond zo’n EUR 15 zitten bieren! Waren de opvarenden tot nog toe al behoorlijk tevreden met de professionele en montere aanpak van de staf tijdens ons gedwongen verblijf; met dit soort gestes maakt de reder zich nog geliefder.

Daar komt bij dat de meeste opvarenden (enkele dwarsliggers daargelaten) hun hart al flink verpand hebben aan de Plancius. De observation lounge, de eetkamer, de dekken en de bedden zijn groter dan gebruikelijk in deze branche, het schip is relatief stil en comfortabel en de staf en crew zijn erg professioneel. Aan de diversiteit in het aanbod van wandelingen en zodiaccruises hier ter plekke kun je aflezen dat er een ervaren staf aan boord is (staflid Alli heeft hier zelfs jaren gewoond!) die er zichtbaar plezier in heeft om ons te gidsen en rond te varen. Chapeau!

Nadat Inezia Tours onze groep gisteravond al van de nodige informatie had voorzien, werden vandaag de door Oceanwide geboekte vluchten aan de passagiers meegedeeld. Na aankomst in Montevideo, Uruguay, vliegen de meeste passagiers en crew- en stafleden naar huis, waarbij de meeste Nederlanders via Buenos Aires en Spanje (Barcelona of Madrid) vliegen. Op de Plancius blijft slechts een zogenaamde ‘skeleton crew’ achter (ik vrees dat de kok de sjaak is) om te wachten op de sleepboot uit Montevideo. Een groepje van vijf Inezias (Paul, Marijke, Margreta, Danny en Wesley) zet de vogelreis een dikke week voort in de omgeving van Sao Paulo en vliegt dan begin mei naar huis via Istanbul. Ook voor hen zijn vanuit Nederland de tickets geboekt.

We hopen nog op een mooie vroege koude ochtendwandeling in een inmiddels dichtgesneeuwd Grytviken. Als het gerucht waar is kunnen we de ‘Ushuaia’ niet zien binnenkomen, maar het per net en scheepskraan en met behulp van de zodiacs overtakelen en –varen van onze koffers en rugzakken zal toch zeker wel bij daglicht gebeuren? We zijn benieuwd naar onze nieuwe hutten, we vrezen het eten  en de vogelaars kijken reikhalzend uit naar een laatste paar dagen over zee turen, op zoek naar de dolfijnen, walvissen en zeevogels die op het, relatief onbekende, stuk tussen South Georgia en Montevideo zeker zullen voorkomen.

Montevideo, here we come!

Waarnemingen Grytviken: Ezelspinguin, Zuidelijke Reuzenstormvogel, Witkinstormvogel, Wilson’s Stormvogeltje, South Georgia Aalscholver, 6 South Georgia Pijlstaart, Kelpmeeuw, Antarctische Stern, Bruine Jager.Zuidpoolpelsrobben (Antarctic Fur Seals) en Zuidelijke Zeeolifanten (Southern Elephant Seals).
Faunistisch hoogtepuntje van de dag: de vetklep-man Zeeolifant die al dagenlang ligt te snurken in KEP, hobbelde vandaag de baai in en lag op enkele meters afstand zichtbaar te genieten van zijn verblijf in het water: zich krabbend, belletjes blazend, soms een minuut of tien onder water, terwijl de pelsrobbenpups om hem heen buitelden!

Vanaf de Plancius  op 54°16” Zuiderbreedte, 36°30” Westerlengte
Remco Hofland

DE LAATSTE UPDATES VANUIT SOUTH GEORGIA

Dag 32: morgen weer een kans

Wat een prachtige vijandige omgeving, met vriendelijke mensen, is onze verblijfplaats Grytviken toch! Voor het ontbijt zie je vanuit de lounge de pelsrobben happen naar voorbijgangers die vechten om een plaatsje bij de computers. Een typische oudere Engelse dame maakt ons attent op de openingstijden van het museum(10.00-12.00). Helaas zullen we vanmorgen niet van haar diensten gebruik kunnen maken, want tijdens de ‘recap’ maakt expeditieleider Rinie bekend dat de revanche-zodiactocht naar de ijsvelden, waar gisteren de Zeeluipaard is waargenomen, op het programma staat. Vandaag melden wel bijna alle passagiers zich aan.

Om 10.30 vertrekken we, in een vijftal zodiacs, richting Moraine Fjord. Onderweg wordt een enkele maatregel getroffen teneinde een betere gewichtsverdeling te bereiken: op volle zee moet ik van zodiac wisselen! (Why me?) Even later vindt een andere zodiac een Witkinstormvogel tussen het ijs. De vogel wordt opgevist (dus niet telbaar!) en op een veiliger plaats weer losgelaten. Eindelijk heb ik dan toch kunnen waarnemen dat het beest echt een wit kinnetje heeft!

Wij vervolgen onze weg en even later ziet Remco van grote afstand een vorm op een ijsbergje dat volgens hem weleens een zeeleeuwachtige zou kunnen zijn. Even later ziet hij een flipper bewegen: de vorm dient nader onderzocht te worden, is ons democratische besluit! De andere zodiacs varen ondertussen door richting beide gletsjers Harker en Hamberg: wij bewonderen ze dan maar van iets grotere afstand.

Langzaam wordt de vorm ontrafeld tot een fantastische grote Zeeluipaard. Direct de andere zodiacs gewaarschuwd uiteraard. Iedereen heeft nog van het beest kunnen genieten. Het was een ander – nog groter – exemplaar; we konden dat tevens vaststellen aan de hand van het ontbreken van een litteken. Al de vijfde waarneming van mijn wenszoogdier tijdens deze expeditiecruise: fantastisch!

’s Middags terug voor een late lunch. Er staan wat wandelingen op het middagprogramma, onder andere van een tocht die voert langs het wrak van een tijdens de Falklandoorlog (1982) neergeschoten Argentijnse helicopter. Voor mij genoeg wrakken in de baai. Ik besluit vanmiddag nog een wandelingetje te maken naar het kerkhofje met onder andere het graf van Ernest Shackleton. Ik baan mij een weg langs Fur Seals en Zeeolifanten en een enkele Ezelspinguin. Op het kerkhof veel Noren en Finnen, veelal de dertig niet gehaald. Ook een Argentijnse onderzeebootcommandant heeft een gedenkteken: toch nog de Falklandoorlog.

Tijdens het schrijven van dit blog komen de deelnemers aan de wandeling terug; zij hebben twee Zuidkapers (Southern Right Whales) waargenomen. Helaas bereikte het bericht het schip niet. Morgen weer een kans!

Waarnemingen Grytviken en Moraine fjord: Ezelspinguin, Koningspinguin, Zuidelijke Reuzenstormvogel, Witkinstormvogel, Wilson’s Stormvogeltjes, 50+ South Georgia Aalscholver, 15 South Georgia Pijlstaart, Kelpmeeuw, Antarctische Stern, Bruine Jager, 2 Zuidkapers (Southern Right Whales), 1 enorme volwassen vrouw Zeeluipaard (Leopard Seal), tientallen Zuidpoolpelsrobben (Antarctic Fur Seals) en Zuidelijke Zeeolifanten (Southern Elephant Seals).

Vanaf de Plancius  op 54°16” Zuiderbreedte, 36°30” Westerlengte
Frank van Duivenvoorde

DE LAATSTE UPDATES VANUIT SOUTH GEORGIA